بگذارید سوباتان بهشت ایران بماند

تاریخ ثبت : 1399-05-21     تاریخ آخرین ویرایش : 1399-05-21    تعداد مشاهده : 597 بار     [ اخبار ]

سوباتان بهشت ایران ؛

شاید این جمله تا چند سال دیگر فقط یک خاطره باشد.خاطره ای از یک ییلاق زیبا و دست نخورده و بکر که مردم البته فرق نمی کرد ایرانی یا خارجی،گیلانی یا غیر گیلانی،تالشی یا غیر تالشی،همه و همه از وجود آن ییلاق لذت میبردند.لذت سوار شدن بر پاترول های کمک دار.لذت شوخی ها و خنده های از ته دل بعد از افتادن ماشین در چاله ها. لذت سواری پشت نیسان که پر از خنده و تفریح و هیجان بود.

خستگی بین راه با خوردن یک استکان چای عمو هوشی از بین میرفت.چه آرامشی بود.راننده های ماشین و موتور که دست یکی شلنگ آب و دیگری بطری آب برای خنک کردن ماشین و موتور.

دیدن  بیل مکانیکی و لودر در مسیر سوباتان میتونه همه ی این صحنه ها و خوشی ها رو نابود کنه.میتونه اینا رو برامون خاطره کنه.خاطره ای که تکرار نمیشن.

چند سالی هست که سوباتان بر سر زبان ها آمده.شناخته شده،دیده شده.ولی این دیده شدن تاوان سختی برای ما خواهد داشت.یکی از کوچکترین این ضرر ها از بین رفتن طبیعت سوباتان است.از بین رفتن طبیعت بکر این منطقه.فکرش را کنید...وقتی از خواب بیدار میشویم و پرده را کنار میزنیم چه صحنه ای میبینیم.آنتن مخابراتی!!!!!!!!!!!یا مثلا وقتی به آلچالق میرویم و از صدای پرندگان و خوردن میوه های خوشمزه اش لذت میبریم ناگهان چه اتفاقی می افتد،گوشی شما زنگ میخورد!!!!!!!

با این امکانات سوباتان دیگر جذاب نخواهد بود.دیگر لذتی نخواهد داشت.حتی دلتنگی هم در سوباتان بکر و دست نخورده زیبا و لذت بخش است.مثلا وقتی که دلتنگ یکی از اعضای خانواده و یا دوست و عزیزی هست هر کجا که دلت خواست نمی توانی با او صحبت کنی.باید بگردی.دنبال انتن موبایل بگردی.همین پیدا کردن‌انتن لذت بخش است.وقتی انتن پیدا شد خوشحالی‌.چون هم انتن را پیدا کردی و هم از دلتنگی در آمدی.

کشورهای پیشرفته تغییرات مثبت در پارک های ملی و مناطق بکر خود انجام میدهند ولی هیچ کدام از این تغییرات حالت آن منطقه را عوض نمیکند.البته در مورد فعالیت گردشگری کشورهای دیگر نکات زیادی هست که در بخشهای دیگر به آن اشاره خواهیم کرد.

آمدن این امکانات به سوباتان نان خیلی ها را آجر خواهد کرد.از راننده پاترول گرفته که یکی از درآمد های امرار و معاش خود از همین جاده خاکی است.یا صاحب خانه ای که چشم به اقامت چند روزه تور ها و مسافرهای سوباتان دوخته.با وجود جاده آسفالتی، سوباتان شهرکی بیش نخواهد شد که محل رفت آمد چند ساعته گردشگران خواهد بود.شهرک هایی مثل آق اولر و مریان،اولسبلانگاه،دیلمان و...

هیچ کسی از پیشرفت بدش نمیاد.هیچ کس دوست ندارد یک جا بماند و درجا بزند.ولی پیشرفت یک منطقه نباید دلیلی باشد برای نابودی آن منطقه.در سوباتان گزینه های دیگر و مهم تری برای رسیدگی هست.مثل مشکل دفع زباله،عدم نظارت به تورها و لیدر ها،از بین رفتن مراتع و چمن زارها و خیلی از موارد دیگر ...

سوباتان بکر با همین نداشته های خودش قشنگ و لذت بخش است.بگذارید این زیبایی برای نسلهای آینده هم بماند.در پایان فقط یک خواهش از همه بزرگان و مسئولان و ریش سفیدان دارم :

بگذارید سوباتان بهشت ایران بماند

دل نوشته ای از مرتضی